لولی من. لولی پانزده سالگی .   دختر دکتر ابولحسن تماشاییان .
ویراستار. ویراستار انتشارات دبیری ، متعلق به روزبه دبیری، دوست دکتر ابولحسن.
یک نویسنده ی سه کتابه، عینکی، تک جایزه، با سواد، بی اراده، لاغر، جلّاق، بی خانه . بی که نه. خانه به دوش.
معرفی این جوان فاضل به دکتر ایولحسن. سوییت ِ سرایدار ِ سابق خالی. یک روز صبح بهاری ، ویراستار و اثاثش در سوییت. سوییت ِ هفتاد متری برای ویراستار   از همه خانه هاش بزرگتر. پس خانه. خیلِ خوب!  خانه.
شب دوم. دعوت ِ ویراستار به شام. لولی من به خواندن ِ سعدی. دکتر هم کتابی دیگر. هر دو در کتابخانه. ساعت 8. انگشت ویراستار به زنگ. مادر لولی در باز . از کنار پیانو راهنماییش به سمت مبل ها .  کتاب ها بسته. لولی و بولحسن به پذیرایی. لولی من ، یک دختر معمولی به چشم. تی شرت سبز و شلوار جین و موهای بلند ِ از پشت بسته ، منتظر ِ حرفهای معمولی که ویراستار :
 {
- چه خونه ی قشنگی !
- چشماتون قشنگ. ارث بابام. از حالا ارث لولی.
{دوباره توضیحِ تاریخیتِ اشیا. گل کردن مرام ِ کمونیستی ویراستار .- فقط در مواجهه به اشراف البته.-
{
بهمن جوجه به لب. برای تحقیر ، تعارف ِ ابوالحسن. که ابولحسن  ته دلش :{ چه آشغالهایی دود این جوان} /  حفظ ظاهر اما / :
- ممنون. واسم سنگین.
- واسه منم سنگین
پیروزیِ مرام ِ  ویراستار.
 }
اما سیگار قبول. دانستن ِ ویراستار اینکه : اشرافیت با پروست به خاک.}
حتا دکتر بولحسن درباره ی تاریخ اشیا ، هیچ. }
حتا ویراستار  "چه خانه ی قشنگی " ، هیچ.}
/ / آه لولی ِ من ! لولی معمولی من ! با فکرهای معولی ، لباس معمولی ، سنّ معمولی.
- کتاب اول شما پیدا  هیچ.  اما دومی و سومی رو هر سه تامون.
- کتاب اولم جایی هیچ. بهتر که هیچ. نه چیزی.
- بالاخره اون رمان ، هرچی ، نقطه ی شروع ِ شما. باید نگاه که  اولین قدمهاتون چطور
- اوهوم. البت خودم دوسش. همه کار اولشون براشون  مایه ی خجالت. من نه. حتمن بِهِتون تقدیم.
- من از سومی بیشتر از همه. ابولحسن اما دومی. من سومی.  سومیش خیلی انترسان. اصن عالی.
- سومی هم خیلی خوب البته . اما ترجیح ِ من دومی. شما خودت چی ؟
- بی فرق برام. شما چی لولی جان؟
- اولی!
- آهان ! یعنی دومی و سومی نه.
- لولی شوخ.
-   شما از کی تو انتشارات ِ دبیری؟
- سه سال.
- ویراستار همه چیز؟
- همه چیز لولی جان. چطور؟
- هیچ طور
نگاه ِ لولی به پیانو.
{ چه نگاه ِ بی تفاوتی! مطمئنم کتاب اول که هیچ ، کتاب دوم و سوم را هم. اصلن کتاب هیچ. مثل همه ی همسالهاش. فقط پررو. طبل خالی. چند قرن تحقیر طبقاتی در نگاش. بر رعیت انگار نگاش. بی که فرق ِ گندم و جو را حتا!}
باقی ِ شب به شام و  پیانو نواختن ِ همسر دکتر و مراببوس خواندن دکتر و لولی و ویراستار.
{ طبقه ی اشراف ِ بَمخوان. بس که در فضای بسته خوان . آرام و بم. کلّهم مراببوس خوان .}
بعد ابولحسن شراب. برای همه. برای لولی هم. لولی یک نفس. آروغ!  مادرش اخم. شرابِ نرم کننده. بی فاصله کننده. لولی و ویراستار زُل. دو چهار.
// دچار؟!
بولحسن گنگ. همسرش خواب. لولی و ویراستار مشاعره.  باز شراب. مَشاعِر تعطیل..
صبح. دکتر و زنش از شراب  دیشب  خواب.  لولی به جَستن از پله ها و به موها زیر مقنعه کردن . جلوی خانه ی ویراستار. انگشتها شکل ِ  در زدن. ویراستار به شستن شراب دیشب از صورت. صدا فقط صدای آب.  انگشت ها پشیمان.  انگشت ها به قفل ّ در کوچه. انگشتها باز. شکل ِ نگه داشتن ِ تاکسی. انگشتها قلاب به در ِ تاکسی. انگشتها به گرفتن و دادن ِ پول. انگشت ها ، گرفتن ِ دست ِ نیوشا. انگشت ها به جیب.
باقی :
پیاده از جلوی خانه ی نیوشا به مدرسه رفتن و در راه از ویراستار گفتن و دادن ِ کتاب ِ اولش به نیوشا . همان کتاب ِ نایاب .
// کتاب نایاب باید از فروشگاه پرت خریدن، نه شهر کتاب، جناب ِ دکتر ابولحسن!

زنگ اول ادبیات. کتاب ِ اول ، زیر ِ میز مشترکشان باز. معلم ادبیات بی توجه. فقط زر زر. کتاب در زنگ هندسه تمام. کتاب در کیف ِ لولی. زنگ زیست ، بحث  ِ نوشتاری روی کاغذی که بینشان درباره ی کتاب ِ اول رد و بدل.
بازگشتِ انگشت ها به خانه. انگشت ها پشت خانه ی ویراستار. شکل در زدن. انگشت ها به در زدن. ویراستار هدفون به گوش. مرا ببوس به گوش. لولی اینبار زنگ.  لوی به مقنعه در آوردن و در آینه ی کنار ِ در موها را دیدن و موها را باز کردن و باز زنگ. جلوی آینه چرخ . موها به چپ و راست. باز زنگ. باز چرخ و در هر چرخ زنگ. دکمه های مانتو باز. در هر چرخ انگشت ها به دو دکمه. دکمه ی مانتو و دکمه ی زنگ. مانتو روی زمین. مطمئن از خالی بودن ِ خانه ی ویراستار. رقص و چرخ و زنگ و پیرهن از توی شلوار به در. انگشت ها به پایین ِ پیرهن و پایین ِ پیرهن بالا و پایین. در باز. لوی خشک. لولی سرخ.  ویراستار قهقهه. ویراستار مانتو از زمین به دست. خاکش پاک .
- چه رقص ِ قشنگی
- عذر خواهی ! عادت ِ روزانه . از سرم هنوز...
- نِگام از اولِ رقصت از پشت چشمی بِت
- پس درو چرا نه باز ؟
- دیدن ِ رقصت
- چرا باز پس؟
- خجالت از استریپتیز.
لولی مانتو از دست ِ ویراستار چنگ و تیز بالای ِ پله ها. موهاش عقاب ِ طلایی.

بعد لولی ِ من تبدیل به  لولی ِ نایستادن جلوی آینه ، لولی ِ یک ماه به ناخوشی زدن ، علم پدر را به بازی گرفتن مدرسه نرفتن. به جاش ، خانه ماندن و پنهانی همه ی آثاری که به ویراست ِ  ویراستار بوده خواندن و در همه ی آثار ، ردّ ویراستار را جُستن.  بی دلیل جستن.
ویراستار  ، هر روز سر ساعت یک ظهر پشت چشمی. چشم به زنگ و بعد ِ یک ماه ، زنگ به چشم ، زنگار به چشم. هفته ی اول بازی ، هفته ی دوم دلتنگی ، هفته ی سوم نگرانی و هفته ی چهارم دانستن آن چیز ِ دگر.  سر ِ ماه ، بالا سر ِ بیمار. بیمار ، نزار به چشم. با بغض به لولی :
- شفادهنده به بستر ؟
- شفا دهنده ی کی ؟
- من
- چه شفایی؟
- شفای چشم. شفای ِ کوری
- فعلن که محتاج ِ شفا
- آینه باید
- مرضِ من نه چشمی. مرض ِ چشمکی.
و بعد چشمک. و بعد تکان ِ چیزی در  ویراستار. چشمک متقابل. آرام نشستن روی سندلی ِ کنار تخت. دو دست، پشتِ سندلی یله.
- چرا تمارض؟
- خواست ِ  دراز کشیدن و جایی نرفتن . فرقی مگه؟
- بی فرق نه. من منتظر ، چشم به آینه ی کنار ِ درم
- چند بار شفا؟ پررو!
- مرضم نه فقط کوری
- پررو!
- زیاده خواه. کور ِ سال و ماه ، خیالش که سالم از اول. وقتی چشماش شفا ، تازه کوری ِ دست ها و کوری گوش و کوری دهان و کوری ِ ....
- پررو! معجزه فقط یک بار. فقط یک بار. شفا فقط یک جا ! هرجایی!
- ولی چگونه مگس از پیِ شکر...
- با  مگس کش!
اولین خنده بعد ِ یک ماه.
- شفا یا فروختنی یا بخشیدنی
- بخشیدن که فقط یکبار. گیرم که فروختنی . از کجات؟
- ذخیره برای همچین وقتایی
- پول به من ؟! زیره به کرمون؟
- پول نه! ذخیرم از پول ، که هیچ.
- پس ذخیره ی چیت؟
- ذخیره ی آخرتم!
لولی شکم درد از خنده. دومین خنده بعدِ یک ماه. ویراستار هم.
- از نویسندگی که هیچ! از پررویی ، پُر
- چشم تنگِ تازه شفا یافته رو نه قناعت پُر ، نه خاک ِ گور
- دزد !
- چه دزدی؟
- دزد ادبیات
- چه دزدی ای؟
- دزدی حرفهای بقیه.
- "چشم تنگ" که ضرب المثل . استفاده از ضرب المثل نه دزدی
- نه برای ضرب المثل. -کوچه علی چپ-  باز !
- کجای رمانام ردّ از کسی؟
- هیچ جاش.
- پس چی؟
- باز -کوچه علی چپ- بازی ؟ دستبرد ویری جان . دست برد. دستبردن تو کار ِ بقیه
- من کارم ویراستاری . هر دستبردنی نه دزدی
- با اجازه ی نویسنده؟
- همیشه
- اون نویسنده یی که مرده  چی؟
- هیچ. ویراستاری برای زنده ها
- پس این کلیله و دمنه ؟! کلیله و دمنه ی انتشارات دبیری به سرویراستاری ِ تو. از ابن مقفع اجازه یا از ابولمعالی نصرا.. منشی؟!
-  اسمش تصحیح. نه دستبرد
- من خر؟! فرق تصحیح و دستبرد و ندونستن کار خر!
- دلیلت؟
- گوشت با من : اولین جمله برای تصحیح مینوی ، دومین برای تصحیح تو :
" من به حکم این مقدمات از علم ِ طب تبرّمی و همت و نهمت به طلب ِ دین مصروف و الحق راهِ آن دراز و بی پایان..."
حالا به تصحیح تو :
" من به حکم این مقدمات از طب دوری و همت به کسب دین نهادن و راه ِ آن دراز و لایتناهی یافتن.."
 خب؟
- که چی؟
- که هیچ! نثر سعدی ، نه نثر ِ منشی. تازه این حتا سعدی هم نه. نثر خودت. خودت. خودت. خودت.
- فقط همین؟
- نه! یه جایی گاو روباه عازم ِ دیدار ِ شیر. توی تصحیح ِ مینوی بین راه قصه هیچ. توی دستبرد ِ جنابِ عالی اما یک قصه اضافه. قصه ی کلاغی که توی پرواز....
- خب
- یک قصه ی بیهوده. خلاف ِ همه ی قصه های کلیله و دمنه
- اشکالش؟
-  دست برد. قبول که دستبرد؟
- به قصد ِ بهتر کردن. اشکالش؟
- کپی ِ تقلبی ، بی اشکال؟
- شاید خودش هم الان اینجوری ... اصلن به چه حقی محاکمم ؟ به تو چه
- به من هیچ. آقای تقلبی. دزد.
-  هع!  از کجا که کلیله و دمنه ی تصحیح مینوی مال ِ نصرا.. منشی؟ چرا مینوی نه دزد؟ از کجا؟
-  از هیچ جا. من دیگه اعتمادم هیچ . هیچ . هیچ.
- از کجا که اون نسخه ای که مینوی از روش تصحیح ، نه دستبرده ی یک کاتب ؟ که خودش از یه نسخه ی دستبرده ی دیگه کتابت؟ که اون نسخه ی دستبرده هم از روی یک نسخه ی دستبرده ی  دیگه؟
- سلسله ی دزدان. لک اندازا.
- رد اندازا
- لک چه فرقی با رد؟
- لک روی سفیدی ، رد روی هر چیزی. کتاب ، نه سفید. همه دنبال ِ رد گذاشتن
- چه لذتی؟ نویسنده نشدن و تِرِکمون زدن توی کتاب یکی دیگه ؟ رد ّ گه؟
- شاید ردّ یه گهی رو پاک کردن . رد گذاشتن برای بهتر کردن نه خراب کردن. اکثرن اینطور. تصاحب بخشی از لذت ِ خواننده. که این کار ، مال ِ من هم. رد ِ من داخلش پیدا. فرستادن اثر انگشت به چند قرن بعد و لمس ِ تن خواننده. تو مثلن.
- ساکت ! خف ! بس! احساس ِ تجاوز ِ زنجیروار  ، دستمالی شدن هزار ساله... دیگه بس.
ویراستار یله. نگاه به سقف اتاق. لولی احساس نزدیکی ِ هرم نفسهای کس ِ دیگری کنار ِ دهانش. چشم باز . ویراستار دو متر آنطرف تر. حالت تهوع. چشم، بسته باز. دوباره نفس یکی روی صورتش. دوباره ویراستار دور. لولی من بیهوش. در بیهوشی هنوز هرم ِ نفسهای آن آدم ِ غایب، باقی. اما لولی بی هوش. بی خبر از هرم ِ پابرجا. پلک لولی پر. هرم نفس پدر به صورتش. پدر، کشیدن ِ  دستمال ِ خیس به روی لولی. لولی به هوش. هرم نفسهای ابولحسن روی صورتش. هرم نفسهای غایب هم. قاطی با نفسهای بولحسن.
شب. بولحسن به خواب. مادر به خواب. ویراستار به خیابان. لولی بند ِ نفسهای ِ کسی که هیچ. از صورت تکان دادن و از بلند شدن، اثر هیچ. چراغ ها خاموش. لولی در آینه ی اتاق به دیدن ِ سایه اش. لولی ، ناگزیر ِ نفسها.
لولی جلوی آینه ی اتاقش . زمان گم کرده، به چرخیدن بعد ِ یک ماه . به- موهای بلند ِ از تولد کوتاه نشده- را با شانه دو دسته کردن . دسته ای روی سینه ی چپ و دسته ای روی راست. سینه ها قدّ  انجیر.  قیچی به دست لولی. موها تا به زیر گوش روی سر و باقی  روی زمین. خلاص. خلاص از موها و خلاص  از نفس نه . نگاه به آینه. حالا لولی ، نیمی پسر و نیمی دختر.
ویراستار به قدم زدن کنار یک اتوبان. ویراستار ِ بی خبر!  بی خبر از خانه ، از در ِ خانه ، از شکاف ِ در ِ خانه و از چیزی که بین ِ شکاف است :
" ویراستار ِ دله دزد ِ گدا گشنه ی خوبم :
از دوازده سالگی  چیزی در گوشم  به گفتن و حالا نفسی روی صورتم به هاکردن. نفسش به صورتم حالا. از هشت قرن  دورتر ، چسبیده مرا .  به اشاره کردن، این سه سال. سه سال چه اندازه ای در هشتصد سال؟
 و من تازه حالا گیرنده ی   پیغامش. پیغامش  به دست ِ تو. تو ،  فرستاده ی بی مزد و مواجبش.حریفش ، یکی از حریفانش.  و او  هشتصد سال به انتظار ، تا کِی و کی- رها از دست حریفان -  به زیارتش.  به معشوقه ی باکره بودنش. تا شنونده ی  ِ " دل و دینم به تو مشغول و نظر بر چپ و راست"ش . من . همان که نظرش 8 قرن دنبالم. بینیش به بوم. یابنده ی ردّ اصیل پیغامش از لای دست هزاران کاتب و نسخه نویس و دست انداز. فهمنده ی اینکه حریفان  یعنی  کاتبان و ناسخان . و من پاک از اثر انگشتشان. یابنده ی ردّ پای او.لمس شده ی انگشت او، انگشت ِ اصیل ِ او. بوینده ی نفس او .  کوتاه ِ او کرده ی مو .
حالا در ساعت 5 صبح امروز ،  می روم آنجا که بوش بیشتر. می کِشدم به بوش. تا از پسِ خاک ِ هشتصد ساله بگیردم  ، بگویدم، راز بگویدم ، بی دستبرد  ِحریفان ، خالی از حریفان از  پاک کنندگان ِ ردش. که  بس که نظرِ چپ و راست کرد دست ِ آخر ندانستند که منظورش منم. می کِشدم به بوش . پیاده می روم شیراز. به شیراز ِ بوش . "

================

هنری میشو

به فارسی بیژن الهی...

م ک اس ی

1

در این جهان احتمالن مکاسی وجود ندارد. همانطور که هیچ چیز وجود ندارد.

 پس مثل هر روز، دسته موی سفیدت را روی پیشانی انداختی و باقی موهای سیاهت را محکم به عقب سر بستی و روسری سیاه را طوری جلو کشیدی که جز آن یک دسته سفید ، حتی یک تار مویت بیرون نباشد. حدود سه سال پیش همخانه ات گفته بود:

چرا این یه دسته رو بیرون می ذاری؟

و تو همان یک دسته را با دو انگشت نوازش کردی و گفتی :" واسه خوشگلی"

- یا اون یک دسته رو بزن تو  یا رنگش کن.پیرت می کنه. هر کی ندونه فکر می کنه همه ی موهات سفیده.

- بذار فکر کنن همه ی موهام سفیده.

- دیوونه ایا!

- "شکر این نعمت چگونه گذاری که بهتر از آنی که پندارندت".

- ساقی بیار آن جام را !  مریضی نه؟ همش سی و پنج سالته. همه خودشونو بیست و پنج ساله می خوان نشون بدن تو پنجاه ساله؟

-اونی که باید ببینه اینو نمی بینه.

- اونی که باید ببینه پس چیتو باید ببینه؟ نورِ درونِتو؟

- نه! من نور ندارم.

- پس چی داری؟

- موی سیاه . موهای سیاهمو باید ببینه.

- با نور درونش؟

- با نور آفتاب …. لامپ مهتابی.

- لجباز! بشین تا ببینه

                                                ***

2

صبحانه ی روز چهار شنبه را از روی کاغذ چسبیده به یخچال نگاه کردی. یک لیوان شیر و پنج دانه بادام. لیوان را از شیر لبریز کردی و پنج بادام را از پلاستیک بیرون آوردی . چهار بادام را درسته مغز کردی . بادام پنجم نصف شد. فکر کردی شاید دو نصفه بادام یک بادام کامل نباشد و مقداری  بادام پودر شده باشد . تو باید پنج دانه بادام کامل می خوردی. پس دونصفه را دور ریختی  و یک بادام دیگر را درسته مغز کردی .بعد فکر کردی که پنج دانه بادام کامل یعنی چه؟  بادام ها هم اندازه نبودند. پس چه فرق می کرد اگر یک ذره از یک بادام نبود ؟ در نهایت می شد یک  بادام ِکوچک تر. تو به خاطر احتمال کامل نبودن، یک بادام را دور ریخته بودی. برای آن بادام دور ریخته شده ده دقیقه گریستی و به خودت قول دادی که پنج روز بادام نخوری. مثل پنج روزی که بعد از مرگ مادربزرگ غذا نخوردی.

                                                          ***

3

پدر بزرگ زودتر از مادر بزرگ رفت. بیست ساله که بودی زیاد به خانه شان  می رفتی.مادربزرگ سرطان پستان داشت. یک روز پدربزرگ  وقتی مادربزرگ لباس ها را در ماشین لباسشویی می انداخت سرش داد زد که : زن ! لباس های خودتو با من نندازی تو ماشین.

و مادربزرگ جواب داد : من چهال ساله که لباسای خودمو با تو یه جا نمی شورم.

تو غمگین شدی .دلت به حال مادربزرگ سوخت که دانشجوی انصرافی سال 30 بوده و به پای پدربزرگ بازاری پنج کلاس سوادت سوخته. پدربزرگی که او را از ادامه ی تحصیل بازداشته. و تو به یک زندگی نگاه می کردی که چهل سال ویران بوده و غم انگیز اینکه ویرانیش تقصیر کسی نبوده. پدربزرگ می گفت که طاقت تهمت و نگاههای معنی دار همکارانش را نداشته. مخصوصن که وقت مستی وقیح تر می شدند و می گفتند که : زن که دانشگاه بره قرتی می شه. و قرتی آن وقت ها به همین سادگی نبوده و پدربزرگت تحملش تمام شده  و مادربزرگ را از دانشگاه بیرون آورده.

                                                          ***

4

ساعت 7 صبح است و سر چهارراهی که نزدیک خانه ی توست پرنده هم پر نمی زند. چراغ راهنمای سرچهار راه همیشه 40 ثانیه قرمز است و 40 ثانیه سبز. و حالا چراغ برای ماشین ها قرمز است و تو 15 ثانیه وقت داری از خیابان عبور کنی. ترجیح می دهی بایستی تا چراغ سبز شود. بعد منتظر بمانی تا چراغ دوباره قرمز شود و تو چهال ثانیه ی کامل وقت داشته باشی از خیابان عبور کنی. پای راستت را بگذاری روی اولین خط عابر پیاده. بعد پای چپت را بگذاری کنار پای راست. مثل کسی که پای چپش شکسته باشد. بسیار دقت کنی که پاهایت از سفیدی خط عابر بیرون نزند. در چهارراه هایی که خط عابرشان باریک است  تو باید پاهایت را کج بگذاری روی سفیدیها . مثل کسی که لنگ می زند. به آخر خط عابر که برسی مطمئنی دو پایت از همه ی خطوط سفید عبور کرده و در حق هیچ خطی اجحاف نکرده ای. در این جهان احتمالن مکاسی وجود ندارد،همانطور که احتمالن هیچ چیز وجود ندارد.و تو این را فهمیده بودی. حس کرده بودی. حتی قبل از مرگ پدربزرگ و آن حرف ها که مادربزرگ زد.

                                                       ***

5

یک بعد از ظهرکشدار تابستانی  را کجا می توان دوام آورد؟

تو بعدها فهمیدی هرجا که باشی می توانی یک بعد از ظهر کشدار را تحمل کنی. وگرنه در همان اولین بعد از ظهر تحمل ناپذیر باید می مردی.  - چه کسی می داند اولین بعد از ظهر تحمل ناپذیر کی بوده است؟ - اینکه آدم بفهمد هیچ بعد از ظهر تحمل ناپذیری او را از پا در نمی آورد غم انگیز نیست؟ وقتی که یک بعد از ظهر تحمل ناپذیر را بتوان هر جا دوام آورد یعنی هیچ جایی برای رفتن وجود ندارد و تو در هر حال زنده می مانی.

پس دیگر از این کافه به آن کافه نمی روی. در یکی از کافه ها که پیشخدمت کر و لالی دارد نمی نشینی.چشم های پیشخدمت سبز نیست. ته ریش ندارد و لنگ نمی زند. پیش خدمت  فهرست کافی ها و غذا ها را جلوی تو نمی گذارد و فقط این را نمی داند که سفارش تو را با اشاره ی انگشتت بر روی یکی از قسمت های منو بفهمد و برود و با دو دست چهار بشقاب حمل کند و جلوی تو بگذارد و تعظیم کند و برود. فردای آن روز به کافه نمی روی و این بار با ایما و اشاره به او نمی فهمانی که خودش پیشنهاد غذا دهد. پیش خدمت نمی خندد بی صدا. انگشتش را روی یک غذا نمی گذارد که بعد دستانش را باز کند و ابروهایش را بالا دهد و دهان بسته اش را کج کند و سرش را بالا بَرَد که یعنی غذای خیلی مرغوبی است و تو هیچ نفهمیده باشی و او اداهایش را دوباره تکرار کند و تو خنده ات بگیرد و از او بخواهی همان را بیاورد و او این بار یکی یکی بشقابهای غذا را برایت بیاورد و بو بکشد و سرش را به نشانه ی مرغوبیت غذاها تکان تکان دهد و انگشت اشاره اش را به شست بچسباند و تکان دهد و تو باز بخندی و کافه رفتن ، آن کافه را رفتن بشود کار هر روزت.

                                                ***

6

مادربزرگ گفت. گفت  که در گیر و دار ملی شدن صنعت نفت دانشجو بوده و در میتینگ های حزب توده شرکت می کرده. پدربزرگ هم بی سر و صدا می آمده . تو می گویی: مگر پدر بزرگ 28 مرداد جزو دار و دسته ی شعبان بی مخ نبوده؟ مگر شکم چهار کمونیست را ندریده؟ و مادربزرگ می گوید صبر داشته باش. "فضلی"از اعضای کمیته ی دانشجویی بوده . مادربزرگ به او دل باخته و تنها پسرش یعنی پدر تو فرزند فضلی ست.

به مادربزرگ نگاه نمی کنی.

 مادربزرگ به پدربزرگ می گوید که حامله است. پدربزرگ که بعد از هفت سال زنش حامله شده بیرون می رود و شب خانه بر نمی گردد. نصف شب زنگ می زند خانه و فقط می پرسد : "بچه مال کیه؟" و مادربزرگ می گوید : مال کی می خواسته باشه؟ بچه ی ماست. پدربزرگ که قبلن بی خبر آزمایش داده بوده  و از عقیم بودن خودش مطلع بوده ، گوشی را می گذارد. بعد از سه روز خانه می آید و قسم می خورد نگذارد زنش دانشگاه برود . اما مادربزرگ را طلاق نمی دهد. زجر هم نمی دهد. پنجاه سال هم به روی خودش نمی آورد. قبل از مادربزرگ می میرد و با مرگش به روی مادربزرگ می آورد . مادربزرگ می گوید : مثل اینکه پنجاه سال با چشم بند منتظر کشیده ی بازجو باشی و دست آخر بازجو بی حرف بمیرد و آنقدر بی صدا بمیرد که نفهمی کی می توانی چشم بندت را باز کنی.

تو بلند بلند گریه می کنی و فکر می کنی پدربزرگ را مادربزرگ خراب کرده و مادربزرگ فکر می کند به خاطر زجر پنجاه ساله ی او گریه می کنی و می گوید : گریه نکن عزیزم. این چشم بند فقط با مرگ من باز می شه.                                         

                                               ***

7

از پیاده رو می گذری. بقال شیرهای یارانه ای را در سبدی پلاستیکی جلوی مغازه گذاشته است. و تو همانطور که راه می روی یاد سارا - هم خانه ی سابقت - می افتی که شیر دوست نداشت و گاهی که شوخیش گل می کرد و می خواست تو را دیوانه خطاب کند می گفت : دیوانه ای دیگه. دی   وااا   نه. مثل یا   راااا   نه. و تو از یارانه به سوبسید رسیدی و از سوبسید به سویساید رسیدی و فهمیدی دیوانه در زبان تو هم وزن خودکشی ست در زبانی انگلیسی  و فهمیدی چرا وقتی در ایران دیوانه می شویم در فرنگ خود کشی می کنیم.

                                                ***

8

عصر سینما می روی. یک سینمای خلوت در محله ات که با سوبسید دولت زنده است.آژانس شیشه ایست.برای بار چندم این فیلم را می بینی؟ در سینما 5 نفر بیشتر نیستند.دو تا پسر و یک زوج جوان که با شروع فیلم شروع می کنند. پسر ها زیر چشمی نگاهشان می کنند.زن روسریش را در آورده و مرد دستش را دور گردن زن انداخته و دیوانه وار او را می بوسد. انگار چیزی ، چیزی مهم در دهان زن گم کرده است. یکی از پسرها بیرون می رود. حاج کاظم می گوید : "می دونی وقتی یه گردان بره و گروهان برگرده یعنی چی؟" زن موهایش را تاب می دهد و سرش را روی سینه ی مرد می گذارد.پسر بر می گردد و دوستش بیرون می رود. نفر می رود و نفر بر می گردد.حاج کاظم در هواپیماست.مرد موهای زن را که روی شانه هایش ریخته نوازش می کند. زن روسری اش را می پوشد. سالن روشن شده است و تو پشت سر زن و مرد راه می افتی و می بینی مرد بالای سرش کچل است و چهل ساله می زند. حلقه در دست دارد. زن هم سی و پنج ساله می زند. حلقه ای از جیبش بیرون می آورد و دستش می کند . در خروجی باز شده و زن سمت راست خیابان می رود و مرد سمت چپ .بی خداحافظی. بی حرف.

از سینما بیرون می زنی.نه سمت مرد می روی نه سمت زن. می ایستی و بغضت را می خوری و طرفی می روی که طرف باد است.

دقت نمی کنی. پایت خود به خود فقط از خطوط سفید خط عابر می گذرد. دیر شده است. تو باید ساعت 10 خواب باشی. تو باید یک شهروند خوب باشی. قبوض آب و برق و تلفن و گاز را عوارض شهرداری را به موقع بپردازی. رژیم غذایی خوبی داشته باشی. ول نگردی. حتی یک لاخه از موهای جوانت را بیرون نگذاری. پس شب زود می خوابی. توّهم خاصیت شب است. شب ها آدم فکر می کند نکند مکاسی وجود داشته باشد و جایی پنهان شده باشد و تو ندیده باشیش.

خوابت نمی آید. می فهمی چرا. بلند می شوی. دوش می گیری. موهایت را فر می کنی. لاک قرمز خونی ات را بر می داری.لاک را به ناخن های پا و سپس دست می مالی.انگشت هات را باز می کنی و بادشان می دهی. از خیابان صدای نعره زدن یک مرد می آید. فحش ناموسی می دهد و با لگد به دری که نزدیک خانه ی توست می کوبد. کنار پنجره نمی روی چون داری رژگوشتی قهوه ای را روی انحنای لبهایت می کشی و لبهات را به هم می مالی. سایه و کرم پودر نمی زنی. فریاد های مرد به ناله بدل شده است.رو به آینه می کنی. لاک و رژ را دستت گرفته ای . دستهایت را بالا می آوری و رو به خودت می گویی: یاران من! این که در دست راستم می بینید خون من و این که در دست چپم می بینید ، گوشت تن من است.می خندی و چند دقیقه ای با لاک و رژت می رقصی. به احتیاط لیوانی آب می خوری و در رختخواب دراز می کشی . خوابیدن یادت می آید . خوابت می برد.

چه کسی به خوابت می آید؟

                                                         ***

9

نشناختت. لبخندش لبخند شناختن نبود. از همان ها بود که به بقیه ی مشتری ها در کافه می زد.حالا تراکت تبلیغاتی پخش می کرد. تو 5 تراکت گرفتی و صد متر جلوتر در یکی از سطل آشغال ها انداختی.

 از کافه اخراجش کرده بودند. فردای روزی که دعوتش کردی با تو غذا بخورد و نشست و غذا خورد. "پیشخدمت باید حد و حدود خودشو بدونه خانم. برای کافه بد می شه" . تو خواسته بودی شماره تلفنی از او داشته باشی و صاحب کافه خندیده بود و گفته بود : " یه آدم کر و لال ، تلفن به چه کارش میاد خانم ! که حسرت بکشه؟! "

 آدرسش را پرسیدی. " شبا همینجا می خوابید. الان هم می ره یه کافه ی دیگه پیدا می کنه شبا اونجا می خوابه. اینا خونه به دوشن دیگه . آدم بهشون خونه هم می ده کار هم می ده اما آخرش حرمت....

تو از کافه بیرون زدی. تا یک ماه به کل کافه های شهر سر می زدی . نبود.

و تو در شبی از شب های زمستان به شانه های او فکر کردی که کج بود. بعد به ضحاک فکر کردی که دوش هایش خانه ی ماران بود و همانها بیخانمانش کرد.

تو او را نبوسیده بودی. هنوز وقت بوسیدن نبود. همان شب زمستانی بود که موهایت را یکجا سفید استخوانی کردی. دیگر برای روسری پوشیدن آیینی نداشتی.

حالا بعد از دو سال که موهای جوانت دوباره سیاه شده و آن طره ی سفید روی پیشانیت تاب می خورد، نشناختت.یعنی حالا  باید رنگ سیاه خرید؟

                                                ***

10

هر پدرِ حرامزاده ای که خودش را بکشد ،  یک دسته موی دخترش را سپید می کند.

عیسای حرام زاده ، به دستور خدا کشته می شود.عیسی خداست. عیسی خود کشی می کند.

عیسی پدر همه ی مردم است. عیسی پدر همه ی زنان است. همه ی زنان یک دسته موی سفید دارند.

                                                ***

11

قبرستان می روی. به پدر و پدر بزرگ سر نمی زنی. یکراست می روی قطعه ی 250 سر قبر مادربزرگ.تمام تمرکزت را بکار می گیری که از روی قبرها عبور نکنی. سه شنبه است. ساعت 8 صبح.کسی آن حوالی نیست.دوزانو می نشینی. با خاک روی سنگ قبر مادربزرگ  تیمم می کنی. کمربند را از کیفت بیرون می آوری و محکم روی قبر می زنی. محکم تر. خاک روی سنگ قبر بلند شده است. دیوانه وار می زنی. روی تمام قسمت هایی که خاک نشسته می زنی. پاک می شود.

بعد به شهر بر می گردی و سعی می کنی دیوانه وار قوانین را رعایت کنی. رعایت همه چیزی را . رعایت همه کس را.

                                                ***

12

مکاسی روزها وجود ندارد و شب ها شاید لای تاریکی پنهان باشد.

دسته موی سفید را لای موهای جوانت پنهان می کنی.چراغ ها را خاموش می کنی. پرده های سیاهت را کیپ می کنی. همه ی لباس هایت را در می آوری.جلوی آینه می روی. دستهایت را در امتداد شانه ها باز می کنی.سرت را کج می کنی و چشمهات را می بندی.

می بینی؟

با صابرین

آقای حنیف صابر یکی از چند بایگان اداره ی ثبت اسناد در یک روز زمستانی ، وقت استراحت کنار پنجره ی طبقه ی هفتم ساختمان ایستاده بوده و به دعوای ناموسی ای که در خیابان جریان داشته نگاه می کرده که ناگهان دستی کمرش را می گیرد و شوخی یا جدی او را از پنجره ی اداره ی ثبت اسناد پایین می اندازد. حنیف صابر در این یک سال از کمر به پایین فلج بوده و گاهی دست راستش هم لمس می شود.

حنیف و مهری مثل همه ی آخر هفته های یک سال اخیر به مشهد می رفتند. امیر علی بازوبندی دوست حنیف از مشهد رفتن آنها باخبر می شود و تهدید می کند که اگر اینبار در ایستگاه سبزوار پیاده نشوند و به خانه ی او نروند ، روی دوستیشان ماله می کشد . آخر سر به حنیف می گوید که ذهبی نامی را برای آوردنشان، به ایستگاه قطار می فرستد و بدون اینکه نظر نهایی حنیف را بپرسد گوشی را قطع می کند.

                                                ***

توقف قطار در یکی از ایستگاههای فرعی طولانی شد. از هر که پرسیدند نگفت برای چه. در این مدت در واگن آن ها دو بار دعوا شد . حنیف زنجیر قفل کوپه را انداخت و برای بیستمین بار آهنگ اصفهان معین را از موبایلش پخش کرد.

-         دارم دیوونت می کنم نه؟

مهری پوست های خیار را به پنجره ی قطار می مالید و چیزی نمی گفت.

-         این بیابون با یه پوست خیار سبز نمی شه! البته حق می دم بهت. مجبوری واسه اینکه اعصابت خورد نشه یه کاری کنی دیگه. خوبه... سبزش کن.

مهری دستش را دراز کرد و  یکی از پوست های خیار را به گونه های حنیف مالید و گفت :

-         واسه پوستت خوبه.

-         یعنی تو ناراحت نیستی این آهنگ برای بار صدم داره پخش می شه؟

-         دوست داری ناراحت شم یا باهم دعوا کنیم ؟ من عادت کردم. دعوام نمیاد!

-         همین عادت کردنته که منو عذاب می ده.

-          عذاب نده خودتو. من مثلن زن آقای صابرم دیگه. صبرم زیاده.

-         ول کن بابا! این لعنتی چرا راه نمی افته...اَه.

...قطار به ایستگاه سبزوار رسید. حنیف و مهری از پنجره مردی را دیدند که با ته ریش جوگندمی کنار قطار راه می رفت و داخل کوپه ها را نگاه می کرد. حنیف روی صندلی اش نشست و مهری کوله ی سبک سفریشان را به دوش انداخت . حنیف زنجیر در را باز کرد اما در باز نشد. زور زد. نشد. مهری به کمکش آمد. قطار بوق حرکت را زد. حنیف با مشت به جان در افتاد و سر و صدا راه انداخت. قفل در چرخید. رییس قطار بود که اتفاقی از آنجا رد می شد. به لوکوموتیو ران بیسیم زد که دوباره ترمز کن. مسافر سبزور داریم.

رییس قطار- از اینکه یکی از مهماندارها اشتباهی در کوپه را به هوای خالی بودن قفل کرده- عذر خواست و صندلی حنیف را خودش تا جایگاه معلولین هل داد و او را در ایستگاه پیاده کرد.

مردی که دنبالشان آمده بود سرِ دیگر ِ قطار بود و آرام به سمتشان می آمد. خودش را ذهبی معرفی کرد.

سوار ماشین شدند و راه افتادند. در اطرافشان از شهر خبری نبود. حنیف گفت :

-         ایستگاه سبزوار از شهر سبزوار یک ساعتی فاصله داره. مگه نه آقای ذهبی ؟

-         البته یک ساعت که نه.  چهل و پنج دقیقه. اما خونه ی امیرعلی خان که سبزوار نیست. وسط یه دشته. ما اونجا میریم.

-         وسط دشت ؟

-         آره. استراحتگاه زمستونی آقاست. جای قشنگیه. خوشتون میاد.

-         آقا؟

-         حق دارید. امیرعلی خان گفته بودن که شما سه سالی هست نیومدین سبزوار. خیلی چیزا فرق کرده. حالا خودتون میبینید.

به خاکی زدند . تپه ای را رد کردند. راه خاکی بود اما سنگلاخ نبود. به خانه ای رسیدند با حدود بیست سرو بلند، وسط برهوت. دو آدم با صورت های لُنگ بسته ، جلوی در بودند و در را باز کردند.

-         اینجا کجاست دیگه ؟ اینا کین؟

-         ترسیدید خانوم ؟ ترس ندارن اینا. نوکرای آقان . آقا گرفتتشون به کار از گشنگی نمیرن.

-         صورتشون چرا بستس؟

-         یه بیماری قدیمی پوستی دارن. خودشون صورتشونو می بندن. یه کم بد منظره. جذام شنیدین تا حالا ؟

مهری دندانهایش را به هم فشار داد.

-         مگه هنوز جذامی مونده ؟

-         بله خانوم. هنوزم که هنوزه هست. موسسات خیریه بی سر و صدا تو همچین جاهایی جاشون می دن. بی خطرن خانوم. زخما فقط روی گونه و دماغشونه. دستاشون که به کار میاد پاکه پاکه.

***

به اتاقی رفتند که پنجره نداشت و یک لوستر با لامپهای کم مصرف از سقف آن آویزان بود.میز چیده شده بود و آن دو نفر برای مهری و حنیف و آقای ذهبی مرغ بریان و سوپ کشیدند.

-         برای اینکه خیالتون راحت باشه آقا دستور دادن تا وقتی که شما اینجایین ، دستکش بپوشن.

-         برای خود امیر علی دستکش نمی پوشن ؟

-         امیر علی خان عید به عید اینا رو می بوسه. زخماشونو حتی. واگیر ندارن.

حنیف با کارد و چنگال تکه ای از مرغ را برید . مرغ مغز پخت نشده بود.

-         این امیر علی ما و حالا نمی دونم چرا امیر علی خان شما ، نمی خواد مهموناشو ببینه ؟ خانومش کو؟

-         خانومشون پیش پای شما رفتن خرید.  خودشونم تا یه ساعت دیگه بر می گردن. داشتن ناامید می شدن از اومدنتون.

-         قطار تاخیر داشت. یعنی توی بکران نمی دونم چی شد که ایستاد.

بعد از غذا چای آوردند.

-         شما نفهمیدین کی...منظورم اینه که اون حادثه...

-         بیخیال. نمی خوام دربارش فکر کنم.

-         ببخشید . نمی خوام ناراحتتون کنم. اما خیلی مهمه...

-         چه اهمیتی داره؟ مهم وضع الانمه.

-         اهمیتی نداره یا آدم ، با چه انگیزه ای شما رو از طبقه ی هفتم انداخته پایین ؟
شما بگیر که شوخی بوده...پنجره کوتاه بوده... قصدش این نبوده...

-         شما خیلی برام جالبین. چه ساده می خواین بگذرین. انگار هیچ قصدی نبوده...

-         چرا شک کنم؟ من یک ساله دووم آوردم. خیلی سعی کردم وضع روحیم خوب شه. اصلن این سوالا چیه؟ ممکنه به آقاتون تلفن کنین؟ من هر چی می گیرمش در دسترس نیست.

-         آقا هم میاد. ولی من که فکر نمی کنم شوخی بوده باشه. حتمن کسی باهاتون دشمنی داشته.

-         آقای ذهبی ! من با کسی دشمن نیستم که دشمن داشته باشم.

-         از کجا می دونید ؟ بذارین منظورمو واضح تر بگم...

در همین لحظه مهری داشت مانتو اش را در می آورد که ذهبی گفت :

-         خانم! ببخشید ! اما اگر ممکنه...چطوری بگم...من یک مقدار...اِم...اعتقاد که نمی شه گفت...

-         آقای ذهبی! شما دیگه دارین به ما بی احترامی می کنین. حتمن به امیر علی می گم. لطفن برین بیرون تا زن من راحت باشه.  امیرعلی مثل برادر من می مونه و خونه ی امیرعلی خونه ی برادرمه. لطفن برین بیرون.

مهری گفت :

-         حنیف جان ! من مشکلی ندارم. خواهش می کنم. ... آقای ذهبی! حنیف یک مقدار خسته س. فکر می کنم سوالای شما هم عصبیش کرده. به نظر من و حنیف بهتره آدم بگه حادثه بوده و از سر شوخی تا اینکه بخواد تا آخر عمر دنبال مقصر بگرده و زندگیش رو تباه کنه.

-         فقط بذارین حرفمو کامل بزنم. دیگه چیزی نمی گم. من می گم شوخی ، از طبقه ی هفتم یه ساختمون با پنجره های کوتاه ، مال دییوونه خونس. نه اداره ی ثبت. پس حتمن قصدی تو کار بوده. کسی احتمالن کینه ای از شما به دل داشته. نمی دونم.... چه طور بگم....کاریش کرده بودین...آزاری ، چیزی...یا اینکه ...

-         من آزاری به کسی نرسوندم.

-         آدم گاهی وقتا بدون اینکه بفهمه ، کسی رو آزار می ده

-         آقای ذهبی ! شما الان می فهمید با این سوالاتون دارید منو آزار می دید؟
آقای صابر ! نکته ی آخرو بگم. من اعتقاد دارم حتی اگه شوخی بوده باشه ، شما حتمن یک نفرو آزار دادین ، اون بنده ی خدا هم شما رو نفرین کرده و این نفرین از دستای شوخ  و بی کار یکی از همکاراتون بیرون اومده و شوخی شوخی شما رو فلج کرده...این جور ...چطور بگم.... این جور بیچاره شدن حتمن تقاص یه گناهه...حتمن. شک نکنید.

حنیف می خواست چرخ های صندلی اش را بچرخاند اما فهمید دست راستش لمس است. به مهری گفت :

-         بیا بریم. فقط بریم. از این اتاق بریم. این مزخرفات و خرافات و حرفای کثافت رو شنیدن داره خفم می کنه.

-         آقای صابر ! شما دارید به اعتقادات من توهین می کنید. من از خودم بگذرم از اعتقاداتم نمی گذرم. هر عملی عکس العملی داره.

-         ریدم تو دین و آیین و اعتقاد و سر و صورت پدر و مادرت!

ذهبی مشت سنگینی به دهان حنیف زد که او را از روی صندلی به زمین انداخت.

-         پدر و مادر رو گذشتم. این مشت به خاطر توهین به دین و آیینم بود.

مهری دستش را بالا آورد که یک سیلی به گوش ذهبی بزند که ذهبی دستش را پیچاند و هلش داد کنار حمید روی زمین. مهری داد می زد : کثافتا ! چرا ما رو آوردین اینجا دیوثا! از اولشم می دونستم. از اون بیابون. از این خونه که معلوم نیست دست کثیف کدوم بی شرفی ساختتش وسط این بیابون. با اون آشغالای رو پوشونده...

بلند شد و لگدی به بیضه های ذهبی زد. ذهبی زمین افتاد و شکم و پهلوهایش را چسبید. دو روپوشیده آمدند توی اتاق  و دست های مهری را چسبیدند. مهری یک دستش را آزاد کرد و لنگ کسی را که سمت راستش بود کشید. صدای جر خوردن آمد. لنگ با پوست نیم خورده ای که به آن چسبیده بود ، کنده شده بود و خون روی زخم های صورت بی دماق می ریخت.صدای کنده شدن پوست ِ به لنگ چسبیده ، مهری را بی هوش کرد. ذهبی لگدی به سر حنیف زد و حنیف افتاد.

                                                ***

در همان اتاق بیدار شدند. میز نبود. لای در باز بود و بیرون اتاق تاریک بود. حنیف و مهری لخت بودند. یک پای مهری با طناب  به پای حنیف بسته شده بود.

دو روپوشیده تو آمدند و در مقعد حنیف و مهری چوب پنبه گنجاندند. مهری جیغ می کشید اما حنیف ساکت بود. ذهبی دسته ای سبزی جلوی حنیف ریخت و گفت بخور... بخور آقا گاوه.

ذهبی یک کاسه فلفل دستش بود. دو روپوشیده سر حنیف و مهری را ثابت نگه داشته بودند. مهری حس کرد یک جفت چشم در تاریکی پشت در آنها را می پاید. ذهبی فلفل را نزدیک بینی مهری گرفت. مهری عطسه زد و چوب پنبه بیرون افتاد. از بیرون صدای خندیدن یک مرد آمد. مهری دیگر نه داد کشید و نه گریه کرد.

فلفل را زیر دماق حنیف گرفتند. حنیف صورتش سرخ شده بود . عطسه ای کرد اما چوب پنبه بیرون نیافتاد. کسی از پشت در گفت : دوباره!
دوباره فلفل را زیر بینی اش گرفتند. عطسه آمد اما چوب پنبه تکان نخورد.

صدای پشت در گفت : می بینین؟ ماهیچه های کونش حرکت ندارن. پس دردش نمیاد. فقط زنه رو از پشت ترتیب بدین...

 حنیف زیر گریه زد. ذهبی کنار حنیف و پشت به روبسته ها نشسته بود. گفت : من نفهمیدم. تو واقعن چه گناهی می تونستی مرتکب شده باشی که یه نفر...اونم شوخی شوخی...محض خنده از بیست متری بندازدت پایین.

رگ های شقیقه ی حنیف از زور گریه داشت می ترکید اما مهری ساکت بود. تکان می خورد و عقب جلو می رفت اما ساکت ساکت.صدای نامفهوم لذت روپوشیده ها بلند بود... صدای پشت در گفت : سکه بنداز توش ! دوس دارم وقتی حرکت می کنه واسم آهنگ بخونه...

 صدای خنده و بعد از آن افتادن چیزی از پشت در آمد.

ذهبی یک سکه از جیبش در آورد و به روبسته ها داد و به حنیف گفت : کسی که دست فلک فلجش کرده یعنی گناهش خیلی بزرگ بوده.  تو خیلی گناهکاری حنیف . حتمن خیلی گناهکاری... ما ادامه ی مجازات خداییم حنیف. ادامشیم فقط....بخشی از ادامش....

                                                ***

حنیف با صدای اذان از خواب بیدار شد. آخرین اشعه ی آفتاب رفته بود. اشک از چشمها روی شقیقه ها می ریخت. روی تخت دو نفره ای بیدار شده بود. چشمهایش که به تاریکی عادت کرد عکس امیر علی و زنش را به دیوار دید و با صدای بلند گریه کرد. مهری آمد توی اتاق و نشست روی تخت و موهای حنیف را نوازش کرد.

-         چی شده  عزیزم؟

...

-         خواب دیدی؟

حنیف ساکت شده بود و رویش را از مهری گردانده بود به دیوار خالی . گفت:

-         مگه من دیروز نگفتم کُلت رو یادت نره

-         خب!

-         خب؟

-         یادم نرفت. بر داشتم. همیشه بر می دارم .

-         یعنی کلت همرات بود؟

-         آره !

حنیف طرف مهری برگشت

-         چرا... پس .... چرا ک...

-         چی شده ؟ درست حرف بزن بببینم.

حنیف بلند بلند گریه می کرد.

-         چرا گریه می کنی تو؟ چه ربطی به کلت داشت؟

-         چرا کلتت رو در نیاوردی ؟

-         چرا باید در میاوردم؟ روی امیرعلی کلت می گرفتم  یا ذهبی یا رییس قطار؟ دیوونه شدی؟

-         باید مغز همشون رو میاوردی تو دهنشون. حالا خوب شد در نیاوردی؟

-         حالا چیزی نشده که !

-         چیزی نشده ؟ باید دو تا جذامی بهت تجاوز می کردن تا....

-         چی می گی تو ؟! جذامی چیه ؟! تجاوز؟ حنیف خوابی هنوز؟

-         چرا کلتت رو در نیاوردی؟ چرا می پیچونی؟ وقتی اونجوری ملتمسانه نگات می کردم چرا.... اصلن مگه کلت رو واسه چی به هزار بدبختی گرفتیم؟ هان ؟

-         کِی ملتمسانه نگاه می کردی؟ بهت می گم تجاوز چیه ؟ جذامی چیه؟

-         اون دو تا روبسته ای که ذهبی آوردشون تو اتاق دستامونو گرفتن.....چوب پنبه ها... سکه ...... چرا در نیاوردی...هان .... چرا...

حنیف دوباره گریه کرد. اینبار در بغل مهری بود. مهری موهای حنیف را نوازش می کرد.

-         حنیف جان! خواب بد دیدی باز. پاشو آبی به سر و روت بزنم. امیر علی و زنش تا نیم ساعت دیگه میان خونه. زشته اینجوری...

-         کیفت کو؟

-         می خوای چی کار؟

-         می خوام مطمئن شم کلتت همرات بوده.

کیف مهری کنار تخت بود. مهری روی تخت خم شد و کیف را از آن طرف تخت برداشت. بلوز قرمزش بالا رفته بود و کمرگاهش پیدا بود.حنیف کلت را از کیف مهری بیرون آورد.

-         اینو داشتی و درش نیاوردی؟ اونوقت جلوی چشمای من بهت تجاوز کردن و ...

-         خفه شو دیگه... هی من خودمو به نفهمی می زنم. احمق! تجاوز چیه ؟ مزخرف نگو! بهت می گم پاشو بیا صورتتو بشور. خواب دیدی!

-         برو. من الان میام.

-         زود بیا.

مهری داشت تلویزیون نگاه می کرد که از توی اتاق صدای گلوله ای شنید. دوید سمت اتاق. حنیف نعره می زد... مهری جیغ کشان رفت سمت حنیف و کلت را از دستش کشید بیرون. از این کشمکش روی زمین افتاده بودند. حنیف روی صورت مهری چنگ می کشید و با نعره می گفت :

-         این چرا مشقیه ؟ کثافت! چرا مشقیه گوله هاش؟ چرا گوله ی مشقی خریدی؟

مهری ساکت روی زمین افتاده بود و خون دماقش را پاک می کرد.

-         گفتم چرا گوله ی مشقی خریدی؟ با تو ام!

-         خوب کردم مشقی خریدم. دیدی که کارم درست بوده. تو بالاخره کار خودتو می کردی. اگه الان گوله ش مشقی نبود جنازت رو دستم بود...

-         دیروزم گوله ها مشقی بودن که در نیاوردی هان؟

مهری حنیف را بغل کرده بود . با هم گریه می کردند . مهری در گوش حنیف نجوا می کرد.

-         دیروز کدومه احمق ؟ تو الان می خواستی خودتو بکشی؟ حنیف جان چه خوابی دیدی؟ بگو به من چه خوابی دیدی؟ چه خوابی دیدی که اینجوریت کرد...

بهزاد ناظمیان پور  ( آبان 89)

کس از حال این داعی واقف نی، پدر من از من واقف نی؛ می گفت: تو اولا دیوانه نیستی، نمی دانم چه روش داری...

گفتم یک سخن از من بشنو، تو با من چنانی که خ ایه ی بط را زیر مرغ خانگی نهادند، پرورد و بط بچگان برون آورد؛ بط بچگان کلان تَرَک شدند، با مادر به لب جو آمدند، در آب درآمدند. مادرشان مرغ خانگی ست، لب لبِ جو می رود، امکان درآمدن در آب نی. اکنون ای پدر! من دریا می بینم مرکب من شده است، و وطن و حال من اینست. اگر تو از منی یا من از توام، درآ در این دریا؛ و اگرنه، برو برِ مرغان خانگی.

عرصه ی سخن،بس تنگ است!

از سخن،بيشتر آ!

تا فراخ بيني و

عرصه بيني....

یا ایها المزمل!

حیف باشد

بر چنین تن

پیرهن...

- وقتی بچه بودی دلت می خواست فرشته بودی یا عیسای مصلوب باشی و همه ی نگاهها متوجه تو باشه؟

- اولش دلم میخواست فرشته باشم.بعد دلم می خواست یه کسی باشم که به خاطر خوبی هاش برگزیده ی عیسی باشه. بعد رفته رفته دلم می خواست که جانشین عیسی یا خود عیسی باشم...از طریق رنج بردن ، صبورانه و ایثارگرانه رنج بردن. و با این کار حمایت و رضایت خاطر پدرو به دست بیارم.

- منظورت از حمایت چیه ؟

- یعنی اینکه از دستم عصبانی نباشه و مجازاتم نکنه. مثل حمایتی که مافیا از افراد زیر نفوذش می کنه. مثل حمایت ِ پدر ِ خود ِآدم.

- از رضایت خاطر هم اسم آوردی. چه جور رضایت خاطری؟

- اینکه امیدوار باشم با مهربانی به من نگاه کنه و اجازه بده که زنده باشم و نابودم نکنه و تحسین همه رو جلب کنم.چون وقتی آدم از ته دلش بپذیره که مجازات بشه و رنج ببره ، مثل اینه که بگه : " پدر خواهش می کنم منو نزن. ببین من چطور خودمو می زنم و مجازات می کنم"

-------------------------------------------------------------

بخشی از رمان " نفرین ابدی بر خواننده ی این برگ ها"

نوشته ی مانوئل پوییگ

سال صفر:
به نظر ما خوشبخت ترین آدمهای قرن اخیر آن هایی هستند که سال 1300 به دنیا آمده باشند و سال 1400 بمیرند. هم تولدشان رند است ، هم مرگشان و هم سالهای زندگیشان. و بدبخت ترین ، آن هایی هستند که نصف عمرشان را در یک قرن و نصفش را در قرن دیگر زندگی می کنند. مثل ما ، که سه نفریم. یکی متولد 61 ، یکی 59 و دیگری 62. بزرگترین حسرت ما این است که چرا سال 60 به دنیا نیامده ایم.
هفته ی پیش در استان ِ 4 زلزله آمد.در تمام زلزله ها تا چند روز بعد از زلزله به تعداد کشته شدگان اضافه می شود. ما شب و روز پای اخبار نشستیم تا تعداد کشته شدگان را بدانیم.همسران ما با این کار مخالفند. می گویند دنبال کردن آمار مردگان یعنی شما منتظر مرگ انسان هایید. ما می گوییم : مگر ما مسئول مرگ آنهاییم؟ مرگ اتفاق افتاده و تمام شده.پس نمی توانیم منتظرش باشیم . ما فقط می خواهیم بفهمیم دقیقا چند نفر مرده اند"
در این زلزله ابتدا اعلام شد 18146نفر مرده اند. سپس اعلام شد 19014نفر  مرده اند. تا اینکه دیروز اعلام شد تعداد کشته شدگان 19995 نفر است. از دیروز تا حالامنتظرنشسته ایم تا کشته شدگان به 20000 نفر برسند.عددی که رند نباشد اضطراب دارد و بعد از مدتی فراموش می شود. ما مضطربیم و دو روز است نخوابیده ایم. .اما آمار کشته شدگان تکان نمی خورد.همسران ما خانه را ترک کرده اند.
حالا ما در راه استان 4 ایم. بالاخره باید 5 نفر از دست اداره ی آمار در رفته باشد. حتما 5 جسد دیگر لای خاکروبه ها مدفون است و کشف نشده. عمل ما انسان دوستانه است. ضد فراموشی ست. فراموشی 5 نفری که مرده اند و در آمار نیستند .
به شهری در استا 4 می رسیم. بوی تعفنی تمام شهر را گرفته. حشراتی که از مرده ها تغذیه کرده اند حسابی بزرگ شده اند و هر نیشی که به ما می زنند مثل نیش 8 حشره است. اما ما از کار دست نمی کشیم. با بیل هایمان به جان خاکروبه ها می افتیم تا آن 5 نفر را پیدا کنیم . همراهان ما با ابزارشان برای بازماندگان سر پناه می سازند. به نظرشان کار ما غیر اخلاقی ست.  اما کسی که مرده ها را فراموش کند ، زندگی را فراموش کرده .
ما برای تاریخ کار می کنیم. چون چیزی که رند نباشد در تاریخ نمی ماند.
به یک خانه ی خراب می رسیم. یکی از ما دست ِ بیرون زده از خاک را می بیند. خوشحالیم. و عجیب اینکه اعضای این خانواده ی فراموش شده دقیقا 5 نفر است. ما کِرم ها را از روی تن جسد ها جمع می کنیم و با احترام این 5 جسد را به اداره ی آمار می سپاریم.
حالا خیالمان راحت است. کشته ها 20000 نفرند. به خودمان افتخار می کنیم و در اتوبوس ِ راه  ِ برگشت ، به سختی جلوی آواز خواندنمان را می گیریم.
راننده رادیو را باز می کند . منتظریم که شاهکارمان را بشنویم. رادیو می گوید :
" به تعداد کشته شدگان زلزله اضافه شد. یک گور 5 نفره و یک گور 12 نفره کشف شد. با این حساب تعداد کشته شدگان 20012 نفر است..."
ما مبهوت به هم نگاه می کنیم و در تمام راه برگشت به 12 نفری فکر می کنیم که یک تنه جلوی ثبت 20000 نفر را در تاریخ می گیرند و خود در تاریخ ثبت نمی شوند...

بهزاد ناظمیان پور
تیر ماه 89

جمع شده بودند خانه ی آرش. اولین بار بود که چهار نفری یکجا بودند. آرش و ساناز گاهی احمد را همراه خودشان می کردند و گاه سوری را.